Mind Vision

چند روزي بود كه وبلاگم رو دست نخورده (البته از طرف خودم!) باقي گذاشته بودم. اما امروز در كمال ناباوري تصاويري رو تو اينترنت و اخبار ديدم كه منو مجبور كرد چيزي راجع به اونها بنويسم. البته مي دونم كه اين خصلت خيلي از ما ايرانيا هست كه راجع به چيزاي مختلف نقد كنيم حتي بدون اطلاع از ماهيت اونها. اصولا ما ايرانيا منتقدان خوبي هستيم. اما چيزي فراتر از مسائل سياسي، علمي، مذهبي و ... منو واداشت اين مطلب رو بنويسم. احتمالا خيلي از شما اخبار مختلف و گاها ضد و نقيضي رو راجع به طرح مبارزه با بد حجابي خوندين و اونايي كه اينو دنبال كردن حتما مطالبي هم راجع به طرح جمع آوري اراذل و اوباش خوندن. چند ساعت پيش طبق معمول هميشگيم كه داشتم خبرهاي دنيا رو از طريق اينترنت و سرويسهاي خبري فارسي و انگليسي دنبال مي كردم، تو سايتهايي مثل YouTube، Yahoo!، Baztab، ISNA، BBC و چند سايت خبري ايران و جهان اخبار و بخصوص تصاويري رو ديدم كه واقعا ناراحتم كرد. تصاوير هتك حرمت انسانها، يا لا اقل آدم ها. تو اين تصاوير ديدم كه متاسفانه بعضي از نيروهاي پليسس بعضي از اراذل و اوباش منطقه كيانشهر تهران رو وادار به انجام كارهاي مسخره اي مانند مكيدن سر لوله آفتابه (خيلي معذرت مي خوام)، به گردن انداختن اونها، گفتن كلمات نا مربوط يا شرم آور با ميكروفون، انجام حركات دلقك و صد البته تلخك گونه و چند كار ديگه كرده و مردم به اونا مي خندن. ناخودآگاه ذهنم به شخصيت قصاب تو فيلم دار و دسته نيويوركي رفت، شخصيتي كه مردم ازش بدشون ميومد اما هرموقع با ساتور و چاقو كسي رو مي كشت همه تشويقش مي كردن. من نه با مسائل سياسي كار دارم، نه قصد توهين به پليس رو دارم و نه غرضي براي دفاع همه جانبه از اين اراذل و اوباش. با اينكه كار ضربتي پليس رو براي دستگيري اين اراذل و اوباشي كه مدتها نه تنها در تهران بلكه در همه جاي ايران باعث نا امني هاي مختلف اجتماعي شده ان و زندگي با آرامش رو براي خيلي ها غير ممكن كرده ان تحسين مي كنم، اما از اينگونه رفتارها كه فقط و فقط از عقده ناشي مي شه از طرف پليس كشورمون، تاسف مي خورم. در اينكه اين افراد هر غلطي كه دلشون مي خواست رو انجام مي دادن (خيلي ببخشين) و مزاحم مردم مي شدن و موجب ريختن دل صدها نفر زن و مرد از هر رده سني شده ان شكي نيست و من هم از منظري نظر مي دم كه از عزيزترين افرادم توسط يه شرخر و چند تا از اين اشرار تو تبريز به قتل رسيده و طبعا كشته شدن برادرم كه شخصي دانشگاهي بود و بي آزار يكي از عميق ترين زخم هايي هست كه از اين نوع اشرار تو جامعه خورده ام، پس از اين بابت كه كسي منو سرزنش كنه كه تو كه خودت تاحالا با اينا مواجه نشودي يا نمي دوني اينا كيا هستن، پس چرا دم از انسانيت مي زني و مي گي اونام آدمن، خيالم راحته. اما آيا دستگيري اونا و اجراي حكم قانوني محكم، تاكيد مي كنم: محكمي براشون كافي نيست؟ مگه افسر پليسي كه هم نوع خودش رو وادار به مكيدن ....... مي كنه، خودش هيچ گناهي نداره؟ مگه اصلا علت اينكه اون شخص به يك "شرور" تبديل شده اين نيست كه شخصيتش از دوران كودكي كه اون موقع گناهي نداشت، تحقير شده؟ مگه اين نيست كه فرد شرور مورد نظر از روي عقده هاي جمع شده تو دلش دست به انجام هر كار زشت و ناهنجاري مي زنه؟ پس چرا افسر پليس هم از روي همون عقده وحشيانه يكي رو جلو همه كتك مي زنه و وادرا به كارهاي ناهنجار از نوع ابتكاري و جديدش مي كنه؟ فرق شرور و پليس اين وسط نوع عقده است كه اگه كمي عميقتر نگاه كنيم اين نوع عقده هم تقريبا در هردويشان برابر است. بهتره اينجا يه داستان تعريف كنم كه مربوط به يه جمله مي شه كه تو يكي از پستاي قبليم اونو نوشته بودم: